Święty Paweł Apostoł

 

Paweł z Tarsu

      Urodził się w Tarsie, w żydowskiej rodzinie (ok. 8 r.) jako Szaweł.
Był bardzo gorliwym faryzeuszem przeciwnikiem chrześcijan. Podczas wyprawy do Damaszku w celu ścigania wiernych Chrystusowi, już u bram miasta sam Jezus powalił go na ziemię oślepiającym blaskiem. Szaweł zrozumiał swój błąd. Wkrótce stał się apostołem i wybitnym teologiem, przemierzał setki kilometrów, zakładał wspólnoty chrześcijan.

      W działalności Apostoła możemy wyróżnić trzy podróże misyjne przypadające na lata:

I 46-49
II 50-52
III 54-58
Szacuje się, że podczas swoich podróży Apostoł przebył drogę ok. 20 tyś. km.
Przy drogach budowanych przez Rzymian były ustawiane kamienie milowe ( 1 mila - 1,48 km), na których był napisany dystans jaki został przebyty przez podróżnych, a także czasami widniał napis konstruktora drogi np.: via Hadriana. Jedynym środkiem transportu były zwierzęta (wielbłąd, osioł, koń). Podróżowano głownie lądem, ale także droga morską, choć ta niosła za sobą większe niebezpieczeństwa, związane ze sztormami czy piratami. Podróżni mieli sandały i kapelusze, posiadali kij, który służył do odganiania dzikich zwierząt.


      Paweł udał się jednak najpierw na pustynię w Arabii, a później do Tarsu, aby tam w odosobnieniu i ukryciu przygotować się do podjęcia zadania głoszenia Ewangelii Chrystusa poganom. Późniejsza działalność dowiodła, że doskonała znajomość Pisma Świętego oraz zasad religii Mojżeszowej i metod nauczania stosowanych przez rabinów żydowskich pozwoliły Pawłowi efektywnie głosić Ewangelię najpierw swoim braciom - Żydom, rozproszonym w całym ówczesnym cywilizowanym świecie. Po powrocie z trzeciej wyprawy misyjnej, w roku 58, Paweł został aresztowany i osadzony w więzieniu, początkowo w Jerozolimie, potem w Cezarei Nadmorskiej, aż do roku 60. Stamtąd odesłano Pawła, na jego prośbę, do Rzymu, aby jego "winę bycia chrześcijaninem i Apostołem Chrystusa" rozpatrzył Trybunał Cesarski. Przez wzburzone Morze Śródziemne udał się pod eskortą do Rzymu. Podczas burzy statek uległ katastrofie i rozbitkowie cudem dotarli do Malty. Stamtąd przetransportowano Pawła do Rzymu, gdzie wyrokiem sądu Cezara został skazany na trzy lata aresztu domowego. Po raz drugi Świety Paweł znalazł się w Rzymie w roku 67, w czasie prześladowania chrześcijan za panowania cesarza Nerona i stanął znowu przed sądem cesarskim jako wierny chrześcijanin. Po drugim uwięzieniu w Rzymie, Paweł w liście przesłanym Tymoteuszowi, napisał jak w testamencie: "Krew moja ma już być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary dochowałem.

      Na koniec odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi wręczy Pan, sprawiedliwy Sędzia" (2 Tm 4,6).
W czasie apostolskiej służby Świętego Pawła niezmiernie przydatne okazały się wcześniejsze kontakty z kulturą hellenistyczną. Znajomość języka greckiego, obyczajów religijnych w świecie hellenistycznym, umiejętność posługiwania się przykładami z życia codziennego, a nawet z zawodów sportowych, znajomość literatury greckiej - to wszystko złożyło się na nieprzeciętną osobowość Pawła z Tarsu, Żyda, Greka i obywatela rzymskiego w jednym, człowieka o wielkim umyśle.

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież